جشنواره لاله های واژگون برگزارشد

 شباهنگ=ستاره صبح/مرغ شبخوان(کوکو) اما برای ما شباهنگ به معنای (شب + آهنگ) است چراکه ما کوهنوردان عموما شب ها آهنگ سفروحرکت می کنیم.
امادوستی با اظهار لطف خود شباهنگ را اینگونه معنا وتفسیرکرده است که با هم می خوانیم،
یکی از مفاهیم شباهنگ همان کلمه؛ شب + آهنگ، است .استعدادشب یک چیز خاص هست که روز این استعداد را ندارد. روز متعلق به دنیا است یعنی مال مادیات است. ولی در شب مادیات چندان نقشی ندارد، شب بیداری به معنی روز نیست در روز افق دید بسیار زیاد است خیلی چیزها را انسان می بیند،در روان شناسی تربیتی می خوانید که هر چقدر ورودی ها زیاد باشد در واقع فراموشی هم زیاد می شود در روز چون افق دید زیاد است وخیلی چیزها وارد عدسی چشم ما می شود وما خیلی از اینها را فراموش می کنیم، اما شب این طور نیست، شب انحصاری است، شب خلوت سراست ،شب به نوعی زمزمه عاشقانه است. شما از هر حوزه  ومنظری نگاه بکنید شب خصوصی است ولی روز عمومی است ، شب در واقع به نوعی متعلق به انسانهای اهل دل است انسانهای اهل دل شب را از دست نمی دهند، اما آدمهای اهل دنیا شب می خوابند،حق هم دارند چون روز خیلی خسته شده اند و شب باید بخوابند تا بتوانند فردا کارکنند، اما اهل دل در روز کمی استراحت می کند که شب را از دست ندهند.ما در اسلام خواب قیلوله داریم، یعنی ساعت کوتاهی را در روز می خوابند که شب را بیدار بمانند،تاهمه روز را بیدار و همه شب را درخواب نباشند . براین اساس؛شباهنگ همین معنای آهنگ های شبانه، نواهای شبانه و سروش های شب را دارد و این بسیار زیباست، ولی متعلق به همه نیست و همه به آن نمی رسند، خواص می رسند و درک اش می کنند ما باید بدانیم که دنیا متعلق به خواص است. عوام فقط همین خورد و خوراک و ...  را می خواهند.در واقع روز متعلق به کسانی است که از دنیا همین را می خواهند ولی شب متعلق به کسانی است که فراتر از دنیا ،چیز دیگری را می طلبند،حتی در بحث عشق زمینی اگر واقعا بحث، بحث عشق باشد مانند روایت شیرین و فرهاد، لیلی و مجنون که برای ما قابل درک و فهم نیست وقتی از لیلی و مجنون ، شیرین و فرهاد می گویم چیزی در آن هست که عوام واقعا آنرا نمی بینند.توجه کنید وقتی لسان الغیب (حافظ) این همه به شب تاکید و اصرار دارد و عرفای دیگرهم همینطور. یا اصلا نماز شب، نماز شب خودش یک فلسفه ای دارد.که انسانهای مادی شاید آنرا درک نکنند و بگویند:یعنی چه ؟نماز شب ، مگر روز را از ما گرفته اند؟
لذا نام «شباهنگ» یک باربسیار زیبا و لطیف فرامادی در دل خود دارد که می شود از آن لذت خاصی برد،لذتی که متعلق به همه نیست ،شاید بنده هم که دارم صحبتش را می کنم چندان ندانم، ولی از بزرگانی نقل قول می کنم که نمی دانم چه چشیده اند و چه چیزی دیده اند و فهمیده اندکه اینگونه در دل تاریکی به دنبال روشنی اند. لذا شباهنگ برای من نواها و آهنگ هایی با فرکانسهای بسیار ملایم داردکه فقط اهل دل آنرا می شنوند. وخیلی هاشایددر خواب باشند و درک اش نکنند